AKŞAM EZANI

Hemen hemen her geleneğin kaybedildiği günümüz koşullarında belki de en kaybedilmemesi gereken gelenek akşam ezanında hazır kıta evde bulunması gereken çocuklardır. Akşam ezanının kırmızı çizgimiz olduğu dönemlerde özellikle bizim gibi kırsal alanlardaki aile yapıları kuvvetli bağlarla kenetlenmiş durumdaydı. Sözlü kuralların toleransı kesinlikle mümkün olmayan geleneği günümüzde maalesef etki gücünü yitirmiş durumdadır. Çocukluğumun geçtiği Medrese Mahallesi, hemen hemen her sokağının, dağının, taşının çocuk sesleriyle yankılandığı yüksek çocuk nüfusuna sahip tam bir aile mahallesiydi. Dört bir yanının çocuk sesleriyle yankılandığı mahalle akşam ezanından sonra terk edilmiş köy misali sessizliğiyle baş başa kalıyordu. Kolunda saatin, cebinde telefonun olmadığı her bir çocuğun kulağı minarelerden yükselecek olan o huzur dolu sesteydi. Akşam ezanıyla birlikte ezan bitmeden eve yetişmek için ciğeri patlarcasına eve koşan çocuk belki de ömrünün geri kalanında tekrarı mümkün olmayan güzel hatırlarla yaşayacaktır. Akşam ezanı eski dönemlerin en önemli ince detaylarından birisidir. Akşam ezanını sadece eve gitmek için bir uyarıcı olarak değil uzun saatler ailenin bir arada olmasını sağlayan önemli bir unsur olarak görmek gerekiyor. Geniş ailelerin birlikteliğinin olduğu ortamlardan çekirdek ailelerin ayrıştığı ortamlara geçiş üzücü bir durum. Eskiden geniş aileler kutu gibi evlerde bir arada olurlardı oysa şimdi koskoca evde anne, baba ve iki çocuk her biri ayrı odalarda ellerinde teknolojik aletler… Somyada yer kalmadığı için halı üzerinde çayını içen, ne dersen onu yapan çocuklardan, anne bana tablet alın yoksa okula gitmem diyen çocukların bulunduğu evreye geçmek özellikle geleneksel anlamda sosyal bir çöküştür. Aile kavramının kaybolmaya yüz tuttuğu günümüzde akşam ezanı gibi kritik bir çizginin üzerine sünger çekmek pekte olanaksız değil. Bırak ailesinden birisini komşulardan birini dahi gördüğünde acaba yanlış bir hareketimi gördü mü diye tereddüt eden çocuklardan, cadde ortasında ellerinde sigarayla küfürler savurarak racon kesen bir nesil haline geldik. Evet, bunları bizler yaptık. Biz görmedik bari onlar geri kalmasınlar diye her isteğini yerine getirdik. Çocuklarımızın etrafında mutlaka bulunması gereken çizgileri kendi ellerimizle ortadan kaldırdık. Günümüz çocukları maalesef bizlerin sınırsız yaşam anlayışımızın ürünüdür. Bizler çocuklarımızı bilerek veyahut bilmeyerek kendi kararlarımızla zehirledik. Ve bu zehir bir ömür boyu onlarla beraber gidecektir. Kabul edelim ki her dönem kendi içerisinde dinamikler barındırır, yaşam koşulları sürekli değişir ancak bu değişim sadece bizim ülkemizde olmuyor ki! Diğer ülkelerde gerek aileler gerekse devlet bu tarz önemli değişim konularına dikkat ediyorlar. İspanyol milli futbolcu Pedri, annesi sakalını kes dediği için itirazsız sakalını kesiyor. Bakın liseli bir çocuktan değil milli takım oyuncusundan Barselona oyuncusundan bahsediyorum. Ronaldo gibi fenomenler belli bir yaşa kadar çocuğuna teknolojik alet vermiyor, zararlı besinleri almıyor, katı kurallar uyguluyorlar. Bir çocuğunun geleceğini düşünüyor isek disiplinli olmak zorundayız. Özellikle Haymana gibi küçük yerleşimlerde bunu sağlamamız gerekiyor. Aile yapısını ve çocukların yaşantısını detaylıca raporlamalı planlamalar yapmalıyız. Akşam ezanı gibi sözlü bir kuralları uygulamak zor olmamalı. Kuralları uygulamak için elbette ki önce o kuralları bizler iyice bilmeliyiz. Çocuklardan önce aileleri yani kendimizi eğitmeliyiz. Umarım Haymana’da el birliğiyle çocuklar ve gençler için çalışmalar yapar, bir nesli daha yok etmeyiz…