EKMEK KAVGASI

İnsanlığın tarih sahnesinde yer almaya başladığı ilk anlardan itibaren verdiği amansız mücadelelerde hiç bitmeyecek olan kavgası ekmek kavgasıdır. Tarihler neyi gösterirse göstersin insanlık var olduğu sürece ekmek kavgası bitmeyecektir. Sonsuz bir kavgadan bahsediyoruz. Aldığın ilk nefes ile vereceğin son nefes arasında sıkışmış olan ekmek kavgası günümüzde yüzünü daha da acımasız şekilde gösteriyor. Kimilerinin gecesini gündüzüne katarak elde etmeye çalıştığı mevkileri, kimileri sıfır çaba ile elde ediyor. Ve gecesini gündüzüne katan bireylerin hayata yönelik umutları bir bir yok oluyor. Büyük şehirlerin kalabalık nüfusunda işçi alımlarının usulsüzlükleri pek göze batmıyor ancak bizim gibi küçük kentlerde gözden kaçması mümkün değil. Onun yeğeni, bunun kardeşi, ötekinin eşi gibi pek çok dayanakla mevkileri yeteri kadar hak etmeyen kişilerle dolduruyoruz. Dışarıda onca emek veren, bir yerlere gelmeye çalışan gençler varken referansı kuvvetli olanı eski tabirle dayısı olanı işe alıyoruz. Sonra da memleket adına umutlu yarınların hayalini kurmamızı bekliyorlar. Vicdanı intihara kalkışmış siyasetçilerden kurtulamadığımız sürece herhangi bir gelişimi beklemek mümkün mü? Memleketinin gelişiminden ziyade şahsi çıkarlarını gözeten encümenlerden, başkanlardan, muhtarlardan, kanaat önderi olarak tabir edilen kişilerden kurtarıcı olmasını beklemek büyük bir hatadır. Günümüzde sosyal belediyecilikten ziyade sosyal medya belediyeciliği diye bir şey çıktı. Siyasetçilerimiz sosyal medya kullanımında baya iyiler. Boy boy fotoğraflar, videolar, umut vadeden yazılar. Peki ya umut vadeden yarınlar ne olacak? Liyakatin olmadığı veyahut kaybolmaya başladığı hiç bir siyasi oluşumdan övgü ile bahsedilemez. Yapılan olumlu veya olumsuz yorumların olmadığı herkesin destek ya da köstek olduğu durumların da yaşanmaması gerekir. Olumsuz anlamda eleştirilecek bir durum varsa eleştiriye saygıyla bakmak gerekir. Bizden farklı düşünene hemen tepkiler yağdırmak çağ dışıdır. Eleştiriyi kabul edemeyen toplum gelişemez. Eleştirinin merkeze alındığı, herkesin düşüncesine değer verildiği, önemsendiği bir toplumda ilerleme kaydedilebilir. Kim ne derse desin biz hala sınıfta kalmaya devam ediyoruz. Hataların yapılıyor olması çok önemli değildir. Önemli olan hatalardan dönebiliyor olmak, ders alabiliyor olmaktır. Ekmek kavgasının şiddetini arttırmak hele ki bizim gibi küçük yerlerde hiç doğru değildir. Hangi mevkiye kimi alırsan al, önce bir duyuru yaparsın sonra uygun koşulları taşıyanlar başvuru yaparlar. Kimsenin şu benim yeğenim, öteki kuzenim demesini dinlemezsin. Liyakatle, o mevkiye en uygun kişiyi alırsın. Sosyal medya üzerinden prim kasan siyasetçilerin olduğu günümüzde, onlardan çokta bir şey beklememek lazım. Benim için isimlerin hiç bir önemi yok. Benim için önemli olan ilçeme nasıl fayda sağlandığıdır. Üç doğru bir yanlışı götürür değilde bir yanlış üç doğruyu götürür şeklinde düşünüyorum. Yöneticilerin yanlış yapma şansı yoktur. 40 gün düşünmeli bir gün uygulamalıdır. Hiç bir detayı atlamamalıdır. Çünkü yöneticilerin aldığı her hatalı karar binlerce belki de milyonlarca insanın kul hakkına girmesidir. Gelişim, değişim ve dönüşüm istiyor isek kadrolar liyakatli olmak zorundadır. Hiç bir tanıdığı olmayanların suçu günahı nedir? Zaten hayat onları bir sıfır geride başlatmış. Bir de siz ne diye vuruyorsunuz?