Ortalık toz duman. Eskiden at izi it izine karışırdı, şimdi dolar yeşili, petrol karasına bulaşmış. Ayırabilene aşk olsun. Sanmayın ki sokaklar ateşler içinde, yanan bir avuç gencin geleceği. Kimler ipotek ettiyse artık. Ama biz bu filmi, hatta filmleri görmüştük. Yeni versiyon değil, tamamen arkası yarın. Dünden kalanların devamı. 

    Esmer çocuk, Güya Türk dostu OBAMA ve saz arkadaşları Büyük Ortadoğu  Projesini hayata geçiriyorlar. Babaların, dünya baronlarının istediği şekilde Ortadoğu biçimleniyor. Ne bir eksik ne bir fazla, tam onların istediği şekilde. Yap-Boz un eksik parçaları birleşiyor o kadar. O kadar kusur kadı kızında da olur artık. Ama onda para çok, estetik falan yakıştırır kendine. Biz kendi façamızı düzeltelim.

    Bir millet, bir devlet bölünüyor. Hem de un ufak. Kimlerin çıkarına hizmet edildiğini az buçuk kafası çalışan hemen bulur, ama amuda kalkıp kanın beyine hucüm etmesini becerebilmek, önemli olan. ESAD alaşağı edilecekti, O dimdik ayakta. Ama Suriye kaç parça bilen var mı? Ama hem ESAD hem Suriye büyükbaşları memnun hayatından. Onlar senaryodaki rollerini oynuyorlar. Olan figüranlara oldu. Kaleden kaleye, ülkeden ülkeye uçan, uçarken güya demokrasi, güya insan hakları, güya adalet dağıtan ABD ve yandaşları bir okla onlarca kişiyi delik deşik ettiler. Esas oğlan sevdiği kıza kavuşmak üzere, kahrolsun geride kalanlar.

        Dışişleri bakanıyken, sadece dışarıdan bakarak ve bir düşmanımızı bin eden müstakbel başbakanımız sırf “paralelle mücadele edecek” diye, o koltuğa oturdu. Oysa kara tahta başında uzun süre tek ayak üzerinde duracak kadar çok hata yapmışken. Başöğretmen tarafından yıldızlı peki alıverdi, halbuki “Otur oğlum sıfır”ı bu kadar haketmişken. Ama reyting yapacak senaryo yazılmış, yapacak bir şeyi yok. Araya alınan reklamlar ve dolarlar cepte. Tebeşir tozu içip, karın ağrısıyla okuldan kaytarmak kimin haddine.

      Çekirdek çitleyerek seyrediyorlar düştüğümüz durumu, kalemini eline alıp senaryo döşeyen, kalemimizi kıran babalar. Sokaklar ateş hattı, kardeş kavgasına ramak kalmış bir ülkenin dramı, mültecilerin yürek burkan hikayelerini cips-kola eşliğinde seyrediyorlar, jambonlu ve de havyarlı şarap eşliğinde, sömürge devletleri. Yırtılan Hacı Bekir’in yakasının onlara bir ceremesi yok. Yanan EGO otobüsünde Akbilleri mi telef olacak? Camları kırılan esnaf lokantasında indirimli köfte siparişleri mi iptal olacak? ya da yüzlerce yıldır kardeşçe yaşamış, bir memleketin genci birbirine satır bıçak girerken onların lavanta kokulu çocukları mı arada kalacak? Ne kadar kan görürlerse o kadar neşeleri artıyor. Hem ölü seviciler, hem yaradılan-ı yaradan dan ötürü sevmeyenlerdenler.

       Sokaklar saatli bomba. İktidarından muhalefetine hepsi halkı; "sağduyuya, soğukkanlı" olmaya davet ediyor. Oysa hepsi onların eseri. İktidarın yaldızlı ve zihni sinir procelerinden ve güdümlü attığı adımların bir eseri değil mi? Bugün sokaklar. Ya da muhalefet ne zamandır bu halka güven verdi, alternatif çözümler üretti de, halk elinin tersiyle itti. Ayrıcalıklı milletin vekilleri olarak, bugün sırça saraylardan millete halka talkım verip kendileri salkımları yutuyorlar. 

     Bir devlet, bir millet ve onlarca parçaya bölünen Ortadoğu halkı hançerleniyor. Hançerdeki elleri bulmak için derin balistiklere ihtiyaç yok. Herkes biliyor, ama herkes susuyor. Yoksa neden bir avuç suda  fırtına koparsın; aynı ezanda secde eden, aynı kıbleye dönen, aynı Allah’a biat eden, yüzyıllardır sırt sırta düşman kovalayan bu halk, neden şimdi birbirine düşman olsun?   

   “Bu oyunu bozacak” Tatar Ramazan'lara ihtiyaç var ama, hançeri sırtına yemiş artık ve hançerdeki eller hep aynı. Hep aşina oldukları, dost bildikleri.  Bıçak kemiğe dayandıktan sonra, yarayı tımar etmek ancak mikrop kaptırır. Çünkü hijyenik ortam, kirli ellerin nezaketinde çoktan tarih olmak üzere. Ve dünyayı yöneten babalar, kalemlerini kırmışlar bu toprakların. Bu topraklar kanı iyi biliyor, bundan sonra kanı kanla yıkamamayı öğrenebilecekler mi? Asıl o önemli olan...

SAYGILARIMLA

"HANÇERDEKİ PARMAK İZLERİ" KÖŞE YAZISI YORUMLARI