Ne zaman “yol” dense, içimize bir karanlık çöküyor. Haksız da değiliz hani. 11 yıl süren Polatlı yolu, karamsarlığımızın en büyük referansı. Var mı ötesi?
İşte Ankara yolu. Diş ağrısı gibi. Soğukta sıcakta zamanlı zamansız sızlıyor. Ne üstüne basabiliyoruz, ne de söküp atabiliyoruz; “apse” yapmış. Hani “durmak yok YOL’a devam”dı? Kaç bayram gördü; “Ha bitti , ha bitecek” derken. “Arifeyi görüp, bayramı görememe”nin Türk Dil Kurumundaki karşılığı bu olsa gerek. Her “yol” kelimesi Haymana’da hem yolcuya, hem sürücüye hani şu ünlü, zor koşulların yarışması “SURVAYVIR” gibi soğuk terler döktürüyor, ister istemez. En çok da sürücüler çileden çıkıyor. Çünkü hangi şoför istemez kaymak gibi yolda araba kullanmayı. Asfaltı ağlatacağız ama yok ki.
Konya bağlantı yoluna kaçıncı “Hayırlı Olsun” deyişimiz, ben unuttum. Sütten ve bilimum süt ürünlerinden ağzımız yandığı için, yoğurda abanarak üfleyişimiz de ondan. Ondan “750 günde bitecek” sözüne mesafeleri daha da açarak bakmamız. Eğer bitecek ise artı 750 günde bizden, avans olsun. Yeter ki bitsin. Yağmur duası gibi “yol duasına” çıkacak pozisyona geldik. Allah’tan gelene “eyvallah” da, kul’dan geleceğe kurbanlar adamak, adam akıllı can yakıyor.
Yol sorunu çevremizde, hatta şehrimizin içinde. Nasıl “uzak” tan bakalım. Haymana da olmadığı kadar son yıllarda yol sorunu var. Otopark sorunu da. İç içe geçmiş arabaların, sırt sırta binmiş park etmeleri, “turizm”le cümle içinde kullanılan bir şehre yakışmıyor. Hem şehir dışı yol sorunu, hem de şehir içi yol sorunu, ekstradan saç-baş yolduran otopark sorunu, pansuman değil ameliyat istiyor. Ameliyat istiyor ki, ruh sağlığımız bari metanetini korusun. Artık Kültür Merkezinin altındaki otopark mı açılır? Yoksa yeni yerler mi devreye sokulur, belki de yeni yapılan ve yapılacak binaların altına otopark yapma zorunluluğu getirilerek dertler katmerlenmeden aşılır.
Bir şekilde aşılmalı ama. Gün bindirdikçe, sorunda kartopu gibi günden güne büyüyor. Hiç aklımıza gelmeyecek sorun, gözümüze gözümüze batmaya, oldukça rahatsızlık vermeye başlıyor. Hadi biz alışkınız birçok şeye, bununla da yaşamaya alışırız. Ama ya dışarıdan gelen; misafir, banyocu, turist…. onlar zaten gözümüzün üstündeki kaşa, bahane arayadursunlar, biz malzeme vermeyelim bari.
Bakın bitmeyen Ankara yolu bir bakış açısıyla bazen hayra yorulabilir. Çünkü Ankara’dan Haymana’ya giriş neresinden bakarsanız bakın nahoş. Önce tuhaf yapılaşma ile Ticaret Borsası, sonra tüm kargaşasıyla Sanayi Sitesi, akabinde metruk bir Demirperde Rusya’sını andıran atıl fabrika. Ve birkaç gelişigüzel kamu yapılaşması. En dar çerçeve ile bir bakış açısıyla bile kötü bir görüntü yani.
Çokça benimsediğimiz; “Her işte bir hayır vardır” sözü burada devreye giriyor işte. O zaman; madem uzuuun… zamana yayılmış ve tarihi kestirilemeyen Ankara duble yolu, bir proje değişimi ile, eski Ankara yolu üzerinden tekrar projelendirilebilir.
Hem nostaljik, hem de görsel bir mimari çalışma ile ortaya çok güzel bir “Haymana girişi” çıkabilir. Bu yeni yol ile bir değil birkaç kuş birden avlanabilir ki, kadayıfa çifte kaymak tadı verilsin. Mesela TOKİ konutlarından itibaren bir köprü ve viyadükle karşıya uzanılabilir. Bunun maliyeti belki de iyi bir hesapla dolaşan yoldan daha az maliyetle yapılabilir. Ortaya çıkacak görüntü cabası. Ekstradan, yapılması birçok tartışmayı beraberinde getiren “Haymana giriş kapısı”nın maneviyatı da kurtarılabilir.
Ve girişteki tüm yakışmayan görüntülerin üstü bir kalemde çizilmiş olabilir. Bazen büyük kararlar almak lazım. Belki de yanılabiliriz, yani maliyet daha da yükselebilir. Ama katacağı artı değerler hesaplandığında, bu maliyet hafifletici sebep olarak, müebbet yemiş bir şehrin kaderine af müjdecisi de olur, kimbilir? Cesur ve kararlı olmaktır önemli olan. Güzelliklerde akabinde gelir zaten, tabii bu güzelliğe kavuşmak ta “bedel” ister. Ne demişler; “Herkes cennete gitmek ister, ancak cennete gitmek için önce ölmek lazım”…SAYGILARIMLA
